7 nci DERE KÖYÜ ŞENLİKLERİ - Turgut EKEN

2005 Yılı yaz aylarının başlangıcı idi Dere Köylülerinden Antalyada ikamet eden Azem Kökez Kardeşi İbrahim Kökez ve Bekir Akşit öğretmen büroma ziyarete geldiler. Turgut Abi biz köyümüzde bir şenlik yapmak istiyoruz neler yapabiliriz bunun için sizin gibi büyüklerimizden akıl danışmak için geziyoruz dediler.

Ben şu ana kadar neler yaptıklarını sordum. “ Sadece öğleyin camide bir mevlit okutacağız ve birkaç arkadaş kendi imkanlarımızla yemek vereceğiz, eğlence için herhangi bir imkanımız yok, bir sanatçı falan getirme imkanımız yok  ” dediler.  Yemek vereceksiniz onun yanında büyük alan köyünde davul zurna ekibi var onları da getirin insanlar kendi kendine eğlensin, gençleriniz orta oyunları falanda yapar, bu arada en  önemli olay sizin köylülerinizin çoğu Antalya ve dışarıda onlar bir birlerini orada göremiyorlar, onları burada buluşturmak bile büyük olay şenlik ille sanatçı ile olmaz gerçek şenlik budur dedim. Bundan sonra takıldığımız konularda fikir bazında Turgut Abimiz yanımızdamı dediler bende Turgut Abinizin nefesi çıktınca aklı erdiğince sizin yanınızda olacak dedim. Teşekkür edip ayrıldılar.

Birincisi dediğim gibi oldu. Ama ben o şenliğe çok özel bir ailevi nedende ötürü İstanbulda olmam dolayısı ile katılamadım. Birde geçen yıl yapılan 6 ncısına katılamadım. Diğerlerine hep katıldım. Dere köyü 1400 metre rakımı ile Kumlucanın en küçük ve en uzak köyü. Ama köyün nüfusunun çoğu Antalya ve Kumlucada yaşıyor. Bu insanları kattığımızda nüfus çok fazla. Onun için ilk yıllar kalma sorunu çok zor idi onun içinde Azem Kökez kardeşimin bir çadır mahalle kurma fikri vardı. Ama o fikir kendiliğinden oluştu ve 7 nci şenliklerde tamamiyle rayına oturdu çadır mahalle olmasada her evin yanında birkaç çadır şeklinde sorun kendiliğinden çözüldü. İnsanlar gelirken bu konuda tedbirini alıp geliyor ve sorunda böylece kendiliğinden cözülüyor. Oda dayanışmanın çok güzel örneklerinden birisi.

Bu yıl 7 ncisi 16-17 temmuz tarihlerinde gerçekleşti. Değerli dostum Azem Kökez 15-20 gün önceden arayarak bu tarihi unutma manevi ve fikir bazında desteğine ihtiyacımız var dedi. O davet etmese bile ben o şenliklere gitmeliydim. Çünkü benim parçalarımda vardı orada. Teyzem o köyden evli çocukları torunları orada onlarla buluşup hasret gideriyoruz, yeni gençlere böyle bir akrabaları olduğunu gösteriyorduk. Onun için ben cumartesi sabahı erkenden gödeneden çıktım ve öğleden önce büyük bir heyecanla dereköyüne ulaştım. Ama çadırım benden önce varıp kurulmuştu dereköyüne. Yerim belliydi.

Şenliklerin 1 nci günü tam amacında bir şenlikti. Öğleden önce mevlit okundu. Akabinde 2008 şenlik ağası Mustafa Okan tarafından yemek verildi. Yemekte yaklaşık 1500’ün üzerinde insan yemek yedi ama en iyi olanı o yemekte aynı aileden insanların bir araya toplanıp hem yemek yemesi hemde hasret gidermesi. Hatta en çok dikkatimi çeken olay Antalyada lise ve üniversitede okuyan kızlarımızın bile yemek dağıtımında ve masaların toplanmasında gönüllü yaptıkları hizmetler.

Akşamı ise orada bir insan seli vardı. Ben yaklaşık 2000 in üzerinde insan olduğunu tahmin ettim. Etkinlik olarak insanlar hep kendisi eklendi.  Hele ömer Demirbilek yönetiminde dereli gençlerin hazırladığı skeçler insanları gülmekten kırıp geçirdi. Saat 11.30 sıralarında son skeç başladığında sahadaki insanların ancak üçte biri gitmişti. Son ana kadar herkes orayı terk etmedi. Onun için tam şenlik bu gün oldu diyorum.

İkinci gününde Ses sanatçılarımız vardı. Milletvekillerimiz, il genel meclisi üyeleri Belediye başkanları İl başkanları ilçe başkanları belediye meclisi üyeleri komşu köy dernekleri ve muhtarlardan oluşan misafirler vardı.  Ama en duyarlı bölümü yeni şenlik ağası olan Dereköylü Genç avukat Selehattin Kulpar ile Öğretmeni Kumluca Belediye Başkanı Hüsamettin Çetinkaya’nın buluşması idi. Bu anda insanlar cidden duygusal anlar yaşadı insanlar.

Anlatmak satırlara sığmıyor. Ama nice 7 yıllara derken Bu şenliğin adı yayla şenliği yerine DERE KÖYÜ BULUŞMA VE KAYNAŞMA ŞENLİĞİ olmalı diyor, katkıda bulunan herkese teşekkür ediyor, saygılar sunuyorum.